circles, ovals, circuits !!!!

چرخ یک گاری در حسرت واماندن اسب، اسب در حسرت خوابیدن گاریچی،مرد گاریچی در حسرت مرگ.....

برای یاشار...

ننه فکر میکرد یاشار راستی‌ راستی‌ شوخی‌ می‌کند و می‌خواهد از آن حرفهای گنده گندهٔ چند ساله پیش بگوید. آن وقتها که یاشار کوچک و شاگرد کلاس اول بود، گهگاهی از این حرفهای گنده گنده میزد، مثلا مینشست روی متکا و میگفت : می‌خواهم بروم به آسمان چند تا از آن ستاره های ریز را بچینم و بیارم دکمهٔ کتم کنم. دیگر نمیدانست که هر یک از آن "ستاره های ریز" صدها ملیونها میلیون و باز هم بیشتر بزرگتر از خود اوست و بعضیشان هم هزار مرتبه گرمتر از آتش زیر کرسیشان است.

...................

بیشتر از هر وقتی‌ حسّ بی‌ تعلقی و‌ فرار دارد تمام تمام اتمهایم را در بر می‌گیرد، حتا نمی‌خواهم بگویمش، گفتنش عین سقوطش است، سقوط آزاد آن هم از پشت بوم عمران

lights out...

Unlucky is me to live my whole life in the assumption of midday shining light... while it's all the light appearing after getting used to the darkness around

BE a fighter!!!!!! 

jafang...

پشه رو شیشه لپتاپم جون داد... الانم جناز‌ش افتاده بین دکمه هأی کیبورد... آخ‌جون کیبوردم قبرستون شد...:دی اصلا شاعر می‌گوید درستشم همینه... به خاک سپردن هر آن چه داشتم را فقط خود شاهد و‌ ضابط و‌ مدفن بودم

?

باز هم چیز دارد در هم فرو میرود، باز دنیا دارد میچرخد، باز تمام نرون‌های مغزم دارند شکنجه میشوند، باز همهٔ صداها قاطی‌ میشوند، باز همهٔ رنگها و‌ تصویرها سقوط محض میکنند، باز ۲روغ می‌گوییم، توی چشمهایش نگاه می‌کنم و‌ ۲روغ می‌گوییم، باز نیستی‌ و‌ نیستی‌ و‌ نیستی‌ نیست شده‌ای و‌ هم چیز اصلا از هست بودنش ساقط شده است، باز دارم وقت میگذرانم، صرفاً و دقیقا وقت میگذراندم، باز غیر تحمل شد است هم چیز، بیشتر از هم چیز خودم،  این سیکلها کی‌ تمام میشود خدا می‌داند (!!!؟؟)

.......

توی پاییز مجاور، وسط‌های ماه آذر، شد قرارمون که باهم، بزنیم به سیم آخر

صادق :P

هر کس با قوّه تصور خودش کس دیگری را دوست دارد و این از قوّه تصور خودش است که کیف میبرد....

......

Sometimes I remember the darkness of my past
Bringing back these memories I wish I didn't have
Sometimes I think of letting go and never looking back
And never moving forward so there'd never be a past

wow

What`s real is the kids who know that something`s wrong
What`s real is the kids who think they don`t belong
What`s real is the kids who have nowhere to run
Who are hiding in the shadows waiting for the sun

شهر من گم شده است

پیرمرد میخواند. می‌خوام تنها پول باقی‌ مانده در کیفم رو بردارم حاضر شم.... برم پول رو بهش بدم و ازش بپرسم چرا؟ بعد التماس کنم که دیگه ۲شنبه‌های زندگی‌ منو نشمار...........

بگذار بگذرند

.........

Just washing it aside
All of the helplessness inside
Pretending I don't feel misplaced
It's so much simpler than change

Hours

But I still have to face the hours, don't I? I mean, the hours after the party, and the hours after that...

.............

sweet dreams are short, when u wake up all the darkness around is much harder to tolerate

>:D<

My 6993 days are more than justified when I look at the cute, sweet , kind, ............. angels living with me 

عید.......... تون مبارک....

Some hours left till we reach the hour, when and where the earth finishes (!) its 365-day journey around sun ,and earth won’t wait for us…..in a cruel harsh way, it’ll start the new journey without a second of delay…..

دارد عید میشود، هوا شبیه عید نیست، ادمها هم نیستند، نمیدانم چرا تا چند سال پیش، وقتی‌ بچه تر بودم این مفاهیم خیلی‌ واقعی‌ بودند، هوا همیشه شبیه عید بود حتا اگر برف میبارید.........

… اما این سالها، سالهایی که حس آدم بزرگ بودن تک تک سلولهایم را آزار میدهد، سالهایی که هر چه فکر می‌کنم عیدهای قبلی‌ را یادم نمیاید، سالهایی که ذوق پوشیدن لباس نو، ذوق عیدی گرفتن، ذوق عید دیدنی‌رفتن فراموش شده

اند...................

خدایا، حالا که مبدأ ۳۶۵ روز ما _ که کاش نمی‌دانستم چقدر قراردادی است_ امشب است .... ۳۶۵ روز بعدی همهٔ ادمها رو شاد، سالم، پر از خوشبختی‌ قرار بده......

آیه ۴۱ سورهٔ روم: ظهر الفساد فی‌ البر و البحر بما کسبت آیدی النّاس لیذیقهم بعض الذی عملوا لعلهم یرجعون

...................

People are selfish, no matter what they say.. no matter what they claim, no matter if they’re not people either…. Now I believe you shouldn’t ever trust anyone… you should never come to think somebody’s going to help you out of this… this search’s of no avail….just believe ….no matter what they claim… they’re absolute human-beings like you…. All of them with no exception….I always make the same mistake of confiding in creatures like myself… and I sometimes forget all the results I came to before…. This is the reason of stupid repeating of my mistakes…… I’m angry of myself just… you can’t fault people … they’re passing their normal life and they never come to think their simple stupid reactions, behaviors and so on will do what to others…. I’m absolutely one of those very people… today again in equation class I was thinking that if people can’t live with each other…. If they mean to hurt each other… if even unconsciously they hurt each other…… why did god make so many people? I could absolutely wait to come to the world later but with so fewer people _ but good ones_....... I thought god didn’t want us to get hurt… even with each other’s guns and knives…. So I thought there might be a way… there might be someone not hurting you… I don’t want to be hopeful though…. I’ve had enough of hopes turning into absolute despair…..

Springgggg

سراومد زمستون، شکفته بهارون

گل سرخ خورشيد باز اومد و شب شد گريزون

کوهها لاله زارن، لاله‌ها بيدارن

تو کوهها دارن گل گل گل آفتابو ميکارن

توی کوهستون، دلش بيداره

تفنگ و گل و گندم داره مياره

توی سينه‌اش جان جان جان

يه جنگل ستاره داره، جان جان، يه جنگل ستاره داره

سراومد زمستون، شکفته بهارون

گل سرخ خورشيد باز اومد و شب شد گريزون

لبش خنده نور

دلش شعله شور

صداش چشمه و يادش آهوی جنگل دور

توی کوهستون، دلش بيداره

تفنگ و گل و گندم داره مياره

توی سينه‌اش جان جان جان

يه جنگل ستاره داره، جان جان، يه جنگل ستاره داره

godfly.....>:D<p

من پشهٔ خوشبختی‌ هستم ....... چه بمیرم چه زنده باشم

من اکنون احساس می کنم ، بر تل خاکستری از همه آتش ها و امیدها و خواستن هایم ، تنها مانده ام . و گرداگرد زمین خلوت را می نگرم. و اعماق آسمان ساکت را می نگرم. و خود را می نگرم و در این نگریستن های همه دردناک و همه تلخ ، این سوال همواره در پیش نظرم پدیدار است . و هر لحظه صریح تر و کوبنده تر که تو این جا چه می کنی ؟ امروز به خودم گفتم : من احساس می کنم ، که نشسته ام زمان را می نگرم که می گذرد. همین و همین . دکتر علی شریعتی

One last goodbYe

One Last Goodbye

How I needed you
How I bleed now you're gone
In my dreams I can see you
But I awake so alone

I know you didn't want to leave
Your heart yearned to stay
But the strength I always loved in you
Finally gave way

Somehow I knew you would leave me this way
Somehow I knew you could never stay
And in the early morning light
After a silent peaceful night
You took my heart away

In my dreams I can see you
I can tell you how I feel
In my dreams I can hold you
It feels so real

And I still feel the pain
I still feel your love
I still feel the pain
I still feel your love

Somehow I knew you would leave me this way
Somehow I knew you could never stay
And in the early morning light
After a peaceful night
You took my heart away
I wish you could have stayed

 

..........

this isn't a typical post, just sth I wrote for myself:D

/* /*]]>*/

وقتی‌ توی خیابونها راه میروی، ساختمانها، برجها، ماشینها، ادمها، درسها، دیوارها، نمره ها…… معنا دارند، همین که فقط 7 طبقه ناقابل بالاتر میروی، همهٔ شهر بزرگ تهران یک شکل میشود، ترکیب سفیدو خاکستری محض، که شاید اگر دقیق نگاه کنی‌ هوا پیمایی را ببینی یا چند تا برج که نسبت به خاکستری محض اطراف شاخصند. اگر بالای همان برج وایستی، سوار همان هوا پیما شوی دیگر همه چیز نقطه میشود، همهٔ چیزهایی‌ که برایت مهم بودند حالا همانقدر خاکستری میشوند که واقعا باید باشند…..

نمیدانم چند دقیقه است که همینطور زًل زده ام به خیابان جلو ساختمان… نسیمی میوزد و اشکها یی که گاهی میان رو, زود خشک می‌کندو من خوشحال میشوم که ریحانه نخواهد فهمید….

دلم برای چند سال طولانی‌ تنهایی محض تنگ شد ه.

 

 

Ocean

I can exactly remember the first time…. I couldn’t swim at that time and this huge ocean was so so intolerable for me_ or at least I thought so then_... I cried, I tried not to drown… I tried to catch the beam of light I still could see… _ or at least I thought I could…_ I even held my hands soooo high so that you’ll see where I’m drowning… I thought you may once come for me… days pass… Or at least it was what I thought.. I couldn’t count days, cause in the depth I was passing life, light was the most meaningless word…. Let alone sunrises and sunsets… first years all I could do was to get more and more despondent of any rescue… as more years pass I came to doubt the initial beam of light… there were times I woke up in tears thinking of light… But I had no hesitation in considering it a passing whim…seconds pass and It was me to forget everything… I even get used to the salty tears _ cause the ocean’s water ‘s so salty…_each year there was a certain day, people came to remind me of my first day in the ocean… they never knew how huge this sorrow was to remind me of the beam of light I saw in a imaginary, foggy cute dawn………… My dear light! Your fish’s so lost… so absolutely unable to get through this whole ocean without you…… this time I’m tasting salt after 19 years of living in salty oceans……….

virginia woolf >:D< january 25th

“ I feel certain that I am going mad again. I feel we can't go through another of those terrible times. And I can't recover this time. I begin to hear voices, and I can't concentrate. So I am doing what seems the best thing to do. You have given me the greatest possible happiness. You have been in every way all that anyone could be. I don't think two people could have been happier 'til this terrible disease came. I can't fight any longer. I know that I am spoiling your life, that without me you could work. And you will I know. You see I can't even write this properly. I can't read. What I want to say is I owe all the happiness of my life to you. You have been entirely patient with me and incredibly good. I want to say that — everybody knows it. If anybody could have saved me it would have been you. Everything has gone from me but the certainty of your goodness. I can't go on spoiling your life any longer. I don't think two people could have been happier than we have been

without u, today's emotions would be the scurf of yesterday's...

"اون روز زمستون سال ۷۵ این جمله بدون این که علت اونو بدونم
دائم از مغزم می‌گذشت،" همیشه حادثه زودتر از اون چیزی که تصور میکنی‌
به سراغ آدم میاد". یک ساعتی‌ بود که در امتداد جاده ای بی‌ هدف راه میرفتم.
دلم می‌خواست برای مدتی‌ در زمان و مکان گم میشدم ....احساس غریبی داشتم.چیزی مثل خسته شدن
در روز مرگیها یا دلزده از سلامها o خداحافظی آدمهایی که دوستشون داری ولی‌ ترجیح میدی
ازشون دور باشی‌ تا شاید ۲باره پیداشون کنی‌ که طراوت رو بهتر لمس کنی‌......."

my experince studying in library.....:D

در کتاب خانه را میبندد… به قفسه‌هایی‌ که در تاریکی آن وقت شب خط‌هایی‌ موازی ایجاد میکنند مینگرد و فکر می‌کند چقدر زیباست که چند سال است چشمهایش خطهای موازی را به هم رسیده می‌بینند… سکوت امشب انگار معنی‌ خاصی‌ دارد.... در را که قفل می‌کند اینقدر فضا سنگین و ساکت میشود که صدای نفس‌هایش را هم میشنود… باد سردی احساس می‌کند.. یاد ۲ختری می‌افتد که وقتی‌ با موبایل حرف میزد پنجرهٔ آن سمت سالن را باز کرده بود _ فکر می‌کند چه فرموشکاری شده است _هر چند این فکر دیگر تازه نیست_ می‌خواست بعد از تحویل کتاب از دانشجویی که تازه رسیده بود برود و به ۲دختر بگوید که اینجا با موبایل بلند حرف نزند و پنجره را هم دیگر باز نکند_ آهی می‌کشد و انعکاس آهش را چند بار میشنود… با بیشترین سرعتی‌ که پاهایش حالا اجازه میدهند به سمت پنجره میرود … از شدت باد سرفه اش می‌گیرد.. فکر می‌کند ۳۰ سال پیش چقدر از ۶۰ ساله شدن_ البته هنوز ۱ ماه ۱۲ روز مانده است_ می‌ترسید… فکر می‌کند ۳۰ سال پیش وقتی‌ داشت دنبال بچهٔ ۲ ساله اش میدوید حتا نمی‌توانست تصور کند روزی نتواند بدود… فکر می‌کند ۳۰ سال است فکر هم نکرده است… به پنجره می‌رسد … احساس عجیبی‌ دارد از همان احساس‌هایی‌ که قدیمها فکر میکرد فقط خود خودش است که میفهمند یعنی‌ چه… از پنجره به بیرون نیم نگاهی‌ میندازد …. چقدر آسمان نزدیک است به اینجا… چقدر هوا خوب است… میفهمد چرا آن دختر همیشه پنجره را باز میکرد… پنجره را نمیبندد به سمت آسانسور میرود  که عدد “۲”قرمز رنگ الان در تاریکی محض به وضوح ستاره‌هایی‌ که در آسمان دیده بود نشان میدهد…. از پله های جلوی ساختمان پایین میرود هوا اینقدر خوب است که دیگر دوست ندارد روی این زمین بماند… به سمت نیمکت‌هایی‌ میرود که در عمق تاریکی‌ اشباح سفیدی جلوه میکنند… روی نیمکت وسطی دراز می‌کشد …. سرمای شیرینی‌ انگار تمام رگ‌هایش را پر می‌کند…  یادش میاید که ۳۰ سال است آسمان شب را هم حتا اینجوری ندیده است… لبخند میزند و شوری خیسی صورتش را ـ که حالا به لبهایش رسیده است ـ بیشتر حس می‌کند….. چقدر شیرین..... احساس می‌کند قرار است تا آبد چشم بسته خواب آسمان بزرگ را ببیند.....

حس می‌کنم جای یک حس خالیه، حس خورده شدن مخم وقتی‌ از مدرسه می‌رسیدم، حس وقتی‌ که تازه ۱۰ مین بود
خوابید بودم  یهو یکی‌ در اتاق رو باز میکرد و بلند بلند حرف میزد.....
حس وقتی‌ که قهر میکردی و باید خودمو عملا تیکه تیکه می‌کردم تا میخندیدی، حس تموم تموم قلب صافت که هیچوقت حتا یه ذره بدی توش نبود، حس بخاری که شبا وقتی‌ میخوابیدی یواشکی خاموشش می‌کردم....
خواهر کوچولو خیلی‌ خیلی‌ سفید.... همیشه نزدیک ترین، نازترین و گولو‌ترین آدم زندگیمی...

keep smiling honey. Be sure there's a heart right here pounding for you :*

رگ‌هایی‌ که اطراف مغزم را گرفته اند حس می‌کنم... با بیشترین شدت ممکن میزنند...
احساس کرختی محضی که تموم تموم سلولهایم را گرفته است را باور می‌کنم و حتا لبخندی بزرگ و
عمیق بهش تحویل میدم... این بار در برابر تمام علامت سوالهای دنیا به قشنگی‌ ابرهای آسمون
امروز عصر میخندم... منطقی‌ که فکر کنیم هیچ دلیلی‌ برای خوشحال بودن یا حتا نبودن نداریم.
منطقی‌تر که ببینیم هیچ کار خاص یا هدف واقعیی‌ وجود نداره که بخواد خوشحالی یا ناراحتیه زندگی‌ رو تامین
کنه... باز هم منطقی‌تر که احساس کنیم - حتا - میبینیم تمام بودن ما تمام جسم مادی که بدون شعارهأ
غیر قابل باور بودن ما را ساخته است ساده‌تر و پیچیدتر از آن است که بشود تعریفی‌ یا دلیلی‌ برایش آورد....
پس میخندم، بجای گریه این بار، بلند عمیق بدون هیچ وقفه ای به تمام تمام ثانیه های زندگی‌ میخندم...
مگر تمام تلاش بیهوده مداوم ما برای چیزی غیر از این است؟ انسانها!!!!!! من بدون بیهودگی بدون تلاش
به همهٔ هدف ثانیه های شما رسیدم......

...................

رگ‌هایی‌ که اطراف مغزم را گرفته اند حس می‌کنم... با بیشترین شدت ممکن میزنند...
احساس کرختی محضی که تموم تموم سلولهایم را گرفته است را باور می‌کنم و حتا لبخندی بزرگ و
عمیق بهش تحویل میدم... این بار در برابر تمام علامت سوالهای دنیا به قشنگی‌ ابرهای آسمون
امروز عصر میخندم... منطقی‌ که فکر کنیم هیچ دلیلی‌ برای خوشحال بودن یا حتا نبودن نداریم.
منطقی‌تر که ببینیم هیچ کار خاص یا هدف واقعیی‌ وجود نداره که بخواد خوشحالی یا ناراحتیه زندگی‌ رو تامین
کنه... باز هم منطقی‌تر که احساس کنیم - حتا - میبینیم تمام بودن ما تمام جسم مادی که بدون شعارهأ
غیر قابل باور بودن ما را ساخته است ساده‌تر و پیچیدتر از آن است که بشود تعریفی‌ یا دلیلی‌ برایش آورد....
پس میخندم، بجای گریه این بار، بلند عمیق بدون هیچ وقفه ای به تمام تمام ثانیه های زندگی‌ میخندم...
مگر تمام تلاش بیهوده مداوم ما برای چیزی غیر از این است؟ انسانها!!!!!! من بدون بیهودگی بدون تلاش
به همهٔ هدف ثانیه های شما رسیدم......